Sluit menu
Sluit menu
De Vlaamse impressionist en luminist Modest Huys gaat al op jonge leeftijd in het schilders- en decoratiebedrijf van zijn vader aan het werk en volgt lessen aan de Gentse Nijverheidschool. Rond 1891 komt hij in contact met Emil Claus die hem aanmoedigt om professioneel kunstschilder te worden. In 1900 schrijft Huys zich in op de Antwerpse Academie voor Schone Kunsten, waar hij les krijgt van Eugène Joors en Frans Van Leemputten. Huys maakt deel uit van de post-impressionistische beweging rondom Claus en is ook actief binnen in de luministische vereniging Vie et Lumière, waar hij o.a. exposeert met Emile Claus en James Ensor. Vanaf zijn eerste expositie in 1902 oogst hij succes met zijn werk, in Gent en omstreken, maar ook buiten België. In 1905 vestigt hij zijn naam met zijn luministische werk op de Wereldtentoonstelling van Luik. Na deelname aan de Biënnale van Venetië in 1909 nodigt het Carnegie Institute in Pittsburgh hem uit voor de jaarlijkse tentoonstellingen die het instituut organiseert die de gehele Verenigde Staten door reizen. Ook opent de Biënnale de deuren naar de Royal Scottish Academy. Het liefst schildert Huys de natuur en de mensen die aan de Leie woonden; de vlasbewerkers en de kermisgangers behoorden tot zijn lievelingsthema’s. Daarnaast maakte hij ook portretten. Hoewel Modest Huys geen leerling was van Claus, al werd hij aanvankelijk wel sterk door hem beïnvloed, wordt hij toch tot diens omgeving gerekend en ook tot de kunstenaarsgroep van Sint-Martens-Latem. In het Interbellum vindt Huys meer en meer zijn eigen stijl. Geaccentueerde kantlijnen, onscherpere achtergrond en kleuren van die zacht naar donker veranderden, in harde contrasten op het doek gezet zoals de expressionist Permeke dat deed.
